X
تبلیغات
رایتل

موشکافی

بررسی عمیق‌تر هر چیزی که می‌شود!

جمعه 30 تیر 1396 ساعت 07:42

لینکین پارک برای همیشه ساکت شد

نمی‌دانم چرا ولی از وقتی که صبح اول وقت امروز، خبر مرگ چستر بنینگتون، وکالیست گروه لینکین پارک  را شنیده‌ام حالم یک جور عجیبی شده. می‌گوبند احتمال خودکشی‌اش بالاست و در سالگرد تولد دوستش که او هم خودکشی کرده بوده این اتفاق می‌افتد و کمی مشکوک است. از کودکی شرایط سختی را تحمل می‌کرده، از طلاق والدین تا تجاوز و خشونت و از همان زمان‌ها هم به مصرف مواد مخدر روی می‌آورد. 

اما همه این‌ها را که رسانه‌ها تازه یادشان افتاده و نقل می‌کنند تا من مخاطب را احساساتی‌تر کنند اصلا برایم مهم نیست. لینکین پارک را حداقل ۱۰ سال پیش شناختم و برای سال‌ها موزیک‌هایشان برایم نماد عصیان‌گری و اهلی نشدن در برابر هر چیز مزخرف متوسطی بود. چهار سالی بود که دیگر یادم رفته بود که گروهی به اسم لینکین پارک هم وجود داشته و یک روز من طرفدار سرسختشان بودم. آخرین آهنگی که به شدت از آن لذت بردم و آخرین آهنگی بود که از این گروه شنیدم Burn it Down بود.


حالا اما بعد از شنیدن این خبر همه آهنگ‌ها در ذهنم مرور شد. حالا که این متن را می‌نویسم هندزفری توی گوشم انگار وارد یک بعد دیگر شده و دارم حرف‌های قبل از خودکشی یا شاید بعد از آن‌ها را گوش می‌کنم. 


موسیقی لینکین پارک هرچند آنقدرها خوب نبود اما نعره‌های چستر که نماد گروه بود و گویا دردها و زخم‌های عمیقی پشتش بوده برای من بخشی از زندگی‌ام بود که حالا حس می‌کنم دیگر تمام شده و فقط می‌توانم با نگاه به گذشته مرورش کنم.



نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
پست الکترونیک : عدم نمایش ایمیل بعد از درج
وب/وبلاگ :